Vlak voor je pensioen

Op mijn werk bleef ik maar doorgaan, ik wilde perse de eindstreep halen, maar twee maanden voor mijn pensioen belandde ik in het ziekenhuis

In zes weken tijd van 98 naar 124 kilo

Geen lucht, geen energie, volledig verzwakt. Diagnose: Nefrotisch Syndroom.

Drie weken in het ziekenhuis aan een vochtafdrijvend slangetje gezeten, de pomp deed z’n werk.

Maar dan… medicatie: prednisolon en een hele berg andere dingen. 14 pillen pet dag..

Na het ziekenhuis woog ik 93. Echter de prednisolon (80mg) ging ook met mijn lichaam aan de gang. Gewichtstoename, opgezet hoofd en buik, haaruitval ook op armen en benen. Je voelt je machteloos en verdrietig en boos tegelijk.

Ik als Bourgondiër op dieet! Zout beperkt, geen alcohol en geen eiwit…

Je komt er daardoor wel achter wat “we” een troep eten en vooral hoeveel zout overal in zit!

Gelukkig gingen de waardes de goede kant op na een aantal weken.

Mijn behandelend arts heeft was streng maar ook duidelijk! Gezond eten, én dat blijkt ook prima zonder de zout pot en alcohol te kunnen.

Ik ben nu een jaar verder en ben van bijna alle medicatie af, op een bloeddruk pilletje na. Maar nu de conditie, en het gewicht (103) dan niet wil vlotten, het “restvocht” en dikke buik.

Tijd! Zegt de dokter, het heeft tijd nodig.

Met veel (on) geduld gaan we het tweede jaar in.

Doorzetten maar. Dan komt dat boulevardje pikken ook wel weer.

Mijn pensioen is op een andere manier begonnen dan verwacht. Maar dat is met alles als je wat gaat mankeren.

Dat is mijn verhaal over het Nefrotisch Syndroom.