Je moet wat…..

De wereld die we kennen is er niet meer, om ons heen en overal ter wereld, maar ook dichtbij. Een nieuwe manier van leven klinkt zwaar, en dat is het op dit moment ook. Het ooginfarct van Lida beperkt haar niet enkel qua mobiliteit maar raakt ook de onafhankelijkheid die we gewend waren. “Even snel” iets doen, halen of naartoe willen moet allemaal worden gepland. En dat is lastig want afhankelijk waren wij allebei niet.

Afgelopen weken druk met onderzoeken die nog meer ellende moeten voorkomen. Lida heeft wel een ooglidcorrectie ondergaan. Dat gaat gaat 15% meer zichtveld opleveren. Ook dat een ingreep met hechtingen enzo, en ikzelf heb implantaten gekregen in de onderkaak. Ook hechtingen waarvoor we weer moesten terugkomen on ze eruit te laten halen. We zijn wel aan elkaar gehecht geraakt 🤭

Voor mij is het niet goed kunnen eten en met name het niet kunnen kauwen echt een verschrikking. Natuurlijk komt het goed, maar nu is het absoluut heel naar.

Het vraagt om geduld en creativiteit qua eten en veel overleggen en blijven praten over deze fase van frustraties om elkaar niet in de haren te vliegen.

Dat lukt (meestal) wel want eigenlijk zijn we best aardig en leuke mensen 😊

Op de foto een zacht punt broodje met zachte brie, je moet wat….

.